Bir zamanlar böyle evlerimiz vardı bizim. Buram buram biz kokardı ve bizden izler vardı bu evlerde. Arşivimi yoklarken birden karşıma bu ev çıktı. Ne zaman, kim yaptı ve kimin evidir bilmiyorum.
Bildiğim bir şey varsa ne kadar çok insana mekan olduğu ve içinde ne kadar anılar biriktirmiş olduğudur. Burası Bulancak-Erdoğan-Hacet Köyü yolu üzerinde İkisu denilen mevkide yer alıyordu. Ama yer olduğu gibi duruyor ama evin yerinde yeller esiyor.
Tarihimizi tahrif ederek nasıl geçmişle bağlarımızı kopardıysak, şimdi de çocukluğumuzun anılarını taşıyan tarihi evlerimizi yıkarak modern mimarinin taş yığınları arasına kendimizi hapsediyor, dede, nine, anne ve babalarımızdan yadigar kalan evlerimizi de yıkarak aile bağlarımızı koparıyoruz.
Şimdi bu güzelim evi yerinde arka planda gördüğünüz beton, tuğla ve taş karışımı sevimsiz bir ev yer alıyor. Her geçtiğimde de gözlerim bu güzel cumbalı evi arıyor.
O da kendisini yapanlar gibi tarihe tanıklık edeceğine tarihe karışıyor. Bu lanet Batı Medeniyeti yüzünden ha battık ha batıyoruz ama hala farkında değiliz. Ne yazık ki yeni gençliğimizin hayallerini bu batıl batı medeniyeti süslüyor ve biz bunlara bunun batıl olduğunu anlatamanın, anlatsakta bile anlaşılamanın acizliğini yaşıyoruz.
Belki battıktan sonra bir çoğumuz akıllanacak ama o zamanda iş işten geçmiş olacak.
Yıl on iki ay et ürünleri yiyip de Kurban Bayramı için hayvan katliamı diyenlere biz ne anlatalım ki. Hz. İsmail'in teslimiyeti ve Hz. İbrahim'in samimiyetini anlatamadığımız gibi. Kurban kesmenin bir şükür ibadeti olduğunu anlatmak istediğiniz insanlar yıl başı kutlamalarını hindisiz yapamayan insanlar.
