Bu durumda olan da çok nadir olurdu, onlara da kıyağımızı çekerdik. Bir gün bir öğretmen arkadaşım geldi ve “falan sınıftaki filanca benim kız kardeşimin oğlu. Hocam sadece sizin derslerinizden sınıfta kalıyor yoksa çocuk doğrudan sınıfını geçecek belki de teşekkür alacak” dedi.” “Buna bir şey yapamaz mıyız?” Ben de ne yapabiliriz hocam. Aynı durumda belki de farklı sınıflarda da onlarca öğrenci var. Onlarda benim derslerimden sınıfta kalacaklar. Onların tanıdığı yok ve bana söyleyemiyorlarsa o zaman onların kalıp senin yeğeninin geçmesi normal olur mu dedim.
Ne olacak ki, kim bilecek deyince, ben de kimse bilmese bile ben bileceğim, sen bileceksin, çocuk bilecek ve en önemlisi Allah bilecek. Bunlar yetmez mi dedim. Bunun tek bir yolu var not defterini sana vereceğim, aynı durumda kaç tane öğrenci varsa düzelteceksin, onların ne günahı var dedim. Sen yeğenine torpil yapıyorsan bende onlara torpil yapıyorum dedim ve not defterini kendisine verdim ve düzeltti.
Daha sonra öğrendim ki, aynı şekilde başka öğretmenlerden de çocuğun zayıflarını düzelterek sınıfını geçmesini sağlamış ve ayrıca çocuk da yeğeni falan değilmiş. Bunu neden yaptı, çıkarı neydi orası beni çok ilgilendirmiyor ama bir öğretmenin bu durumlara düşmesi beni üzmüştü. Zaman zaman böyle hatır gönül ilişkileri oluyordu ama bu artık o aşamayı geçmişti.
O yıllarda dışardan okul bitirme imtihanları liseler için bizim okulda yapılıyordu ve yüzlerce öğrenci giriyordu. Özellikle Türk Dili ve Edebiyatı dersinde hem kompozisyon hem de edebiyat yazılısı yapıldığından yazılı kağıtlarının toplamı fındık çuvalı ile birkaç çuval ediyordu ve arkadaşlarımız bir hafta boyu kâğıt okumak zorunda kalıyorlardı. Üstelik üç sınıftan da giren olunca sayı daha da artıyordu.
Onlardan sonra da kâğıt okuma maratonu rekoru biz tarih dersi öğretmenlerinindi. Hem üç sınıf hem de Tarih ve T.C. İnkılap Tarihi dersleri, dolayısıyla birkaç çuval kâğıt da biz okuyorduk. Bu konuda işin fazlası da bize düşüyordu, branşın ağır topları olan ekâbir öğretmen abilerimiz çok fazla topa girmezlerdi. Yapacak bir şey de yoktu. Biz onların yanında çömez sayılırdık ne de olsa. Ordu’nun en ağır topları bizde idi.
Ertesi yıl yine yeni olmamız ve diğer arkadaşlarımızın kendilerine göre mazeretleri olması yine bilemiyorum ama rüştümüzü tam ispat edememiş olmamızdan mıdır nedir biz yine öğlenci olduk. İlk yıl geç gelmem nedeniyle sınıf rehber öğretmenliğim yoktu. Bu yıl ise lise birinci sınıflardan 9-K sınıfının sınıf öğretmenliğini de bana vermişlerdi. O yıllarda sabahçı-öğlenci olan okullarda derse girmeden rehberlik ücreti alınıyordu. Ayrıca bir rehberlik dersi saati yoktu. İsteyen öğretmen de ders saatleri dışında bu dersi yapabiliyordu. Ben de sınıfımla birlikte her çarşamba günü öğleden önceki öğrencilerin son saatine denk gelen derste toplantı salonunda bu dersi yapmaya başladım. Bir yıl boyunca da devam ettim.
Haftanın konularını öğrencilerle birlikte değerlendirdik. Okul kuralları, toplum kuralları, adabı muaşeret kuralları, devam devamsızlık ve yıllık planda ne varsa birlikte değerlendirdik ve bunun o kadar faydasını gördük ki o sınıf örnek davranışları ile parmakla gösterildiği gibi beklenenden de başarılı oldu. O sınıflara bakan Müdür Yardımcımız rahmetli Gülhiz hanımefendi bir gün bana bu sınıfa ne yaptığımı sordu. Sınıfta devamsızlık probleminin olmadığını, disiplin sorununun olmadığı ve daha birçok güzel davranışın olduğundan bahsederek örnek bir sınıf olduğundan bahsederek ne yaptığımı sordu. Bende kendisine yaptığım şeylerden bahsederek yapmam gerekenleri yaptığımı ve fazladan bir şey yapmadığımı söyledim. Ama bu benim için bir referans oldu ve bir yıl sonra artık sabahçı idim ve seçme sınıfların dersleri verilmişti.
O sınıftan daha sonraki yıllarda üniversiteyi bitirip çeşitli mesleklerde epeyce öğrencim oldu. Bir kısmı ile hala iletişimimiz devam ediyor. Doktor olanlardan da arada da olsa faydalanmak nasip oldu.