Herkesin bu alemde sustuğu, anlatamadığı, yüreğinde sakladığı bir hikayesi var. Ne kadar fedakar olsanız da, anlatamazsınız yine yapmasaydın be, olur.
Senin nereye nasıl baktığın bence önemli. Niyet ne ise odur. Seni çok kırmış, özür diliyor. Yani rüzgar olup dalını kırıyor, sonra yüzsüzce özür.
Sen bir dostluğun bittiğine değil de verdiğin değeri hak etmediğine ağlarsın.
Ben hayatı o yorgunluğu düşe kalka öğrenmiş insanım, sonra vaz geçtim, demekki dedim yorulunca herkes vazgeçiyor.
Ben çözüm insanı olmak için öğretmen oldum. Düğüm olmak için değil. İnsan gardaş olmalı yük değil. Bak lütfen ataşın gölgesi var mı? O yüzden yüreklerdeki yangın görünmez. Acısı sende ve olansa gençliğe, sen o gençliğe kaderine koşmayı öğreteceksin.
Biz gençlerden çok uzaklaştık. Eskiden bilirdik de, bugün yüreğimiz yangını üfleyemiyor.
Hatamız zor işlere kolay adamlar ile çıkmamız zor orda basit sessiz nesil var.
Dürüst insanlar sessiz yalnız. Bazen kelimeler cam kırığı gibi. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.
O yüzden yüzleşme , haksız olur çizersin, onlara bakma 14 yüzlü de ondan.