Yıl 1972 Almanya’nın Hildesheim kentinde Abdullah Vural Ağbimin hafta sonu misafiriyim.
Abdullah Vural, beni Almanya’ya öğrenci olarak davet eden ve bana orada maddi ve manevi her türlü desteği veren bir ağbim, hele bir de Allah rahmet eylesin Onun hanımı Sebahat Yengem vardı ki, analık yaptı bana gurbet ellerde.
Bir hafta sonu Hildesheim’de Almanya’nın büyük AVM’lerinden Horten vardı, alışverişe gittik. AVM’nin giriş katında sıra sıra bisikletleri dizmişler. Onlar yiyecek bölümünden alışverişi bitirdiler, benim aklım bisiklet bölümünde. Lisan kursuna başlamışım, yürüme gittiğim bir yol var, o kısmı bisiklet ile gitmem gerekiyor. Gerekiyor ama, bisiklet almaya para mı var? Bütün cesaretimi toplayarak bana bisiklet alabilir misiniz dedim. Ve istediğim bisiklet alındı. Bu benim ilk bisikletimdi. Bu bisiklet ile 6 ay lisan kursuna gidip geldim.
Daha sonra aynı bisiklet Ordu ile de tanıştı. Allah rahmet eylesin Mümtaz Canik kardeşim sadece bisiklet için arabasına özel bagaj almış ve Ordu’ya getirmişti.
Var mı şimdi böyle insanlar? Nesli tükendi iyi insanların. Ama biz iyi insan olmaya devam edeceğiz. DÜNYAYI İYİLİK KURTARACAK. Ne bileyim aklıma geldi işte.
Ordu’ya bisiklet yolu yapılınca tekrar oldum bisiklet sevdalısı. O zaman mecburiyetten başlayan tutku şimdi sağlıklı yaşam hevesim oldu. İyi ki varsın ABDULLAH AĞBİ. Sağlıklı ömürlerin olsun inşallah.