Ben sanıyordum ki, biz iyiyiz ya, herkeste iyi. Biz kırmazsak kimse kırmaz, üzmezsek üzmez,hayır bunlar değil, insan kıymet bilen birinin yanında kıymetli olurmuş.
İnsan her yaşında sevdikleri ölünce, kayıp olunca büyürmüş ve insan kalbi durunca ölürmüş.
Bu alemde bize en büyük yük, iyi niyetimiz, iyiliklerimizin karşılığı olan ihanetler. Bunlar olsada ben iyiliği yapmaya devam. Ben makamlara eğilmem, değeri gönü on para etmezler bir kez konuşurum, istenmeyen olurum.
Ne güzel.
Ben bir yere talip olan ve yanımda ol diyen insan bildiklerimi çok güvendim koştum, bunca tecrübeli ben.
Onu can gardaş ettim. Ama onun mum kadar olduğunu unuttum. Zaten ışıksız ama makamlara getirdik ve ışık ettik, ışımadığı tek sokak benim ki. Sevgiyi bilmeyen biri der ki; mutlu ol, kimse sevdiğini bir başkası ile mutlu olsun ister mi?
Sanki sigara dumanı o. Sanki bitmeyen çile. Gercek ol, kötü olsada yalan kadar seni üzmez.
Parası, lüksü kibri ile değil tavır davranışı ile ne olursa olsun asıl olur insan. Onlar kalpleri ağlamadan gülebilenlerdir.
Ben ciğeri on para insanlara nasıl bu kadar değer verdim?
Elbette hepimizin birbirimize ihtiyacımız var da, namerde, insan sandığımız bedenlere değil.