Eskiden el verme vardı, sporun duayen isimleri bırakır iken veliahtım bu derdi.
Veliaht olmak zor işti, sorumlulukta cehennem ateşi gibi.
O yıllar Orduspor altyapısında Aydın Hoca vardı, bir gün beni gördü git İmam Hatip’ten çocuklar bul, Delikkayayı çıkar dedi. Postacı İsmet ağabim gel Delikkaya’yı al dedi, sporun içindeki o hayat bende başladı.
Nurda uyusun İsmet ağabim, Adem Topkaya ağabim.
Ben Ordu İmam Hatipte idim o yıllarda Ordu İmam Hatip’i sonrasında ise sosyal bilgisini çalıştığım dönemlerde Ordu ilinde 4- 5 kez şampiyon yaptım, müdürlerimin odasındaki koltuğun arkasındaki dolabın üstünü kupalarla doldurdum.
Beni bilen bilir, ben işimi karşılık beklemeden yapanım.
Hüznüm şu, ister Ordu Lisesi ister Ordu İmam Hatip Lisesi, isterse Sosyal Bilimler buda senin bize kattığın değerin, bir karşılığı olmasa da adına verdiğimiz şilt hakkındır demediler. Ben de onları evimin en muhteşem yerinde sergileseydim.
İçimde ukte oldu.
Neyse ben bana güvenenlere eğitimde çok şey verdim helalinden emekli oldum. Alnım ak gezebiliyorum.
En çok bana inanan okullarımın müdürlerine ve değerli öğrencilerime, sporcularıma teşekkür ederim, beni ben yapan bu insanlar oldu, sağolun varolun hep.