Bir zamanlar dağlarda bir kurt yaşarmış. Bir kış mevsimi, bu kurt için çok zor geçmeye başlamış. Çünkü, o kadar çok kar yağmış ki, her yer kar altında kalmış. Durum böyle olunca kurt, yiyecek bulma konusunda büyük sıkıntıya düşmüş. Nereye gittiyse de bir lokma yiyecek bulamamış.
Kurt, ümidini yitirmemiş. Başka yerlere gitmiş. Bir yerde oldukça besili bir köpekle karşılaşmış.
Köpek, kurdun perişan hâline acımış. Ona sormuş:
- Kurt kardeş, böyle nereye gidiyorsun?
Kurt:
- Nereye olacak, görüyorsun ki, açlıktan adım atacak gücüm bile kalmadı.
Köpek:
- Vah vah! Yazık! Demiş.
Kurt, köpeğin ağzını aramış:
- Peki, köpek kardeş, sen aç değil misin?
- Değilim.
- Yaa, nasıl oluyor bu?
Köpek, biraz kendini beğenmiş bir şekilde:
-Benim sahiplerim var. Daha karnım acıkmadan, çanak çanak yemekler önüme getirilir.
Kurt, köpeğin durumuna imrenmiş. Köpek, bunu hemen anlamış:
-İstersen benimle gelebilirsin, diyerek onu davet etmiş.
Kurt sevinmiş. Köpeğin peşi sıra yola düşmüş.
Bu arada kurt, merak etmiş:
-Sen, ne işle uğraşıyorsun?
Köpek:
-Sahibimin evini, bahçesini korurum. Çevresine asla yabancı yaklaştırmam.
Kurt, bu sırada, köpeğin boynunda bir yara izi görmüş:
-Boynuna ne oldu? Diye sormuş.
Köpek:
-O mu? Sahibim evin çevresinden uzaklaşmamam için boynuma bir zincirli tasma takarak bağlar. İşte gördüğün iz, tasmanın izidir.
Kurt:
-Köpek kardeş, sen bildiğin yolda yürü. Ben özgürlüğümü hiçbir şeye değişmem.
Haydi hoşça kal! Diyerek kaim karların üzerinde yürüyerek özgürlüğe geri dönmüş.
(Avrupa Masalı)