Bu spor dünyamızda, gerçek olan spor insanları, sporu bilmeyen idarecilere yönetimlerde çok ağır mı geldi?
Bu alemde vallahi kimseyi bilerek kırmadım, kırıklarıyla zaten kimse değildi.
Bence öyle 40 yıl o kahvelerin hatırı var diyen menfaatçi ile sen bu alemde kahve içtin mi?
Asalet insanda var olsa da, şöhret niye hep soytarıda olur?
Kimseye bu spor alanında rakip değilim vede bu spor aleminde asla küçük iş olsun diye bugünkü yapılanları asla kim gelirse yapmasın, spora yanlış yerden oynamasın. Bazen yorar, tüketir insanı bu spor alanı, ağırdan gelebilir, nefes almak bile zorlaşır.
O yüzden bu alandaki spor hayallerini gerçek dost gerek idareciler olarak.
Asla iki yüzlü tribünlere oynayan şaklabanlar değil.
Menfaatsiz dost gerek. Ben spor camiasında marka olsun isterim Orduspor’u. Sonra elle gösterilen bir insanlar. Üç beşe satın sığmayacak kaç insan olur ki? Biz sporda olduk da iki yüzlü menfaatçi asla.
Bir yüzün duruslüğünü öbür yüzün şerefsizliğine asla katmadık.
Susuyoruz bence en iyi cevap o.
Bu spor alanı enteresan insanlardan rahatsız bazen.
Dostum için ölürüm diyenlere bakıyorum da gülmek bile onlara haram.
Üzülüyorum bu spor alemine azda olsa sudan ucuz insanlar bu alem içinde mavi boncuk misali parası var, diye var. Gölgelerine ne diyem, adım adım takipte onlar onları. Ben spor insanı olsam da 40 yıldır köşemde yazanım, ülkemde 3 5 kişiden çizer olarak bu ilde gurur duyacak biriyim. Sporu sadece Aşkın başkan destekledi fazla olsa onuda yapardı biliyorum da, o nurdan eli bir yere kadar uzanıyor, yine de yüreklerde hep. Ssagol başkan.
Ama asla sahte dostları çözmedim. Onların pisliklerini çözmedim.
Herkes 40 senede spor dünyamızda çok şey götürdü. Kimi yeteneklerini, kimi mutluluğunu, kimi gülmesini, kimi harika oyuncuları, kimi de geçmişteki sporcu tarlalarını, ben düşüncemi kalbimle çarptım ortaya sevgi çıktı.
Sevgi bu alemde, yıllarımı verdiğim, emeğiyle topladığım vefa çıktı.
Emeğimi vicdanımla böldüm adalet çıktı. Ve bunların hepsini toplayınca çıkan insanlık oldu.