Kalemi pınar misali gümbür gümbür akardı, verirdi dostlarına bir şeyde istemezdi hiç.
O dünyaya başka bakar, huzurlu yaşardı, böyle usta eller bir daha gelerbilir mi hiç?
O yaşama çok aşıktı, tabiatı severdi. Duygusunu bakışla, kalemi ile sayfalara sunardı.
Gülmeyi insanlara her daim söylerdi, şimdi bu cümleler yazılır mı hiç?
Ağlasa saklardı göz yaşlarını içinde, herkese yer verdi o yorgun kalbinde. Zamanı durdurdu yaşayan bu alemde, onu sevmeyen yürek olurmu idi hiç?
Rengine, fikrine, bakmadıki insanların, şerefi konuğu idi, hepside sayfalarının. Düşmanları olmuştu kapalı kapılarda, şimdi o kilitler açılırmı ki hiç?
Bakın ne olur tozlanmasın rafları, kitapları, sayfaları yırtılmasın, yazıları kaybolmasın.
Yıllar sonra belkide her şey unutulacak, geride o dediği korkunç. Hasta beyinler kalır mı ki hiç?
---------------------------
BEN
Ögretmenim, sporun içinden biriyim, yazarım önemli bir çizerim, bu ilin köklü ailesinden biriyim, Şarkiyeliyim, sokaklardan gelenim, hasret olmuş biriyim babaya, kardeşliğe, sokaklaşmaya sevdalıyım.
Bilirim iyi kötü ne, kardeşlik, samimiyet, dost bakış, menfaatçi kişilikler ne yi. Ve bunlara bakınca öğrenilmez, el ele yürekten yaşarsın onlar bir yerlere gelirler, geçici bir sekmene otururlar, bakarsın yüzüne insan mı hala, yoksa bukelamunlaştı mı anlarsın.
Kardeşlik iyi, kötü her günde yanında senle olansa onu atlaslara sar koy yüreğine, o sekmeni yürek sananları ise tiktir et, yolla yüreğinden.
Ben bu tipleri, eğitimde, sporda, cemiyetlerde gördüm, zavallı ezik adamlar, bir yere gelincede ezilmişliklerini seçmenden alıp o insanlara tepeden bakmayı güç sanan bir ezik için değmez üzülmeye..
Ben her alanda o ezikleri dost sandım da bugün ben buradayım onlar nerede bilmiyorum, bilinecek kadar adam değillerdi.. Her alanda, milli eğitimde, eğitimde, sporda, makamlarda.
Şükür biz 33 yaşında bir belediyede önemli görevde olmuş 1964’te kaybettiğim babamı. İyiliklerini, hizmetini anlatıp beni görünce dua eden bu ilin insanları arasında gururla gezmenin zenginliğini yaşıyorum...
Mesele bu.