Bir yere baş edilince insan olduğunuzu. Etrafınızdaki iyilik meleklerini itip, kibrin, bencilliğin, dobicliğin maskesi ile bir şey oldum oluyorsunuz.
Ben daha önce ne idim, şimdi ne oldum demeden, bundan sonra ne olacağım demeden, kibrin kucağına oturan kim olursa olsun vallahi ne olursa olsun insan değildir.
Türk olamayandır, mü’min olamayandır, doğru-dürüst olamayandır. Çalışkan, halkı seven, ayırmayan, küçüklere, kadınlara gelecek güzel bir yer bırakacak yetenekte olmayan, çalışkan hiç olmayan, atasına, geçmişine burun büken, yurdunu, milletini kendinden üstün bilmeyen kendini seven olandır.
Ve birilerini ne ileri taşıyan, ne büyüten, ne acı, ne garibi koruyan kollayan, gençliğe yer yapan, yurtlar yapan, mahalle semt sahaları veren, gençliğe iş hanelerini çoğaltandır. Bence bu yükü taşıyan yürekler, gençler, iş-aş sahibi olsun, siyasi adamın yakınını almadan hak için, Allah için iş yapan olun. Çocuklar açlıktan ağlamasın, analar zulüm görmesin, kızlar okusun, bacalar sayenizde tütsün ocaklar yansın yürekler ısınsın..
Hamasi boş cümleler, nutuk atmalar karın doyurmuyor...
Başkanlık nedir? Ağlamayan insan, sevginle dik gezebilen yigitler, makamlarda kibre bulanmışlara değil, sevgiyi secde etmislere.
Allah iman, inanç kokusu versin makamı iman bilenlere.